∂bysscross™ : Anime & Manga » “พฤหัสบายดี” การ์ตูนที่อยากแนะนำให้อ่าน

“พฤหัสบายดี” การ์ตูนที่อยากแนะนำให้อ่าน

“ผล” งานการ์ตูนสั้นจบในฉบับของมุนิน
ที่หลาย ๆ คนถามถึง กับเรื่องราวของ
ผู้คนต่างที่เกี่ยวข้องกับวันพฤหัสบดี
ที่ผมอยากแนะนำให้ทุกท่านได้ลองอ่าน
และก็เข้าไปดูรายละเอียดเพิ่มเติมกันได้ที่
www.letcomic.com/info เลยจ้า

ส่วนตอนนี้มาดูภาพตัวอย่างบางส่วนกันก่อนเลยดีกว่า

เริ่มด้วยปกแบบเต็ม ๆ แล้วก็ตัวอย่างการ์ตูนเล็กน้อย

สำหรับเล่มนี้หนา 160 หน้า ราคา 100 บาท
และสามารถสั่งซื้อในเวป www.letcomic.com/subscribe ได้ตั้งแต่วันที่ 10 ก.พ. เป็นต้นไป ในราคา 80 บาทเช่นเคยครับ

อ๊ะ ๆ แล้วก็พอดีมีคำนิยมที่คุณ น้ำกับคุณหมู เขียนเอาไว้แต่ไม่ได้ใช้จริงทั้งหมดเนื่องจากยาวเกินไป
ก็เลยขอเอามาแปะให้ดูในนี้กันเลยละกันครับ

———————————————————

ความเข้าใจแรกเริ่ม:

ความอบอุ่นมักกระจุกตัวอยู่ ในคนอ้วน ผู้สูงอายุที่ผ่านโลกมาเยอะ
หรือเป็นเหล่าบรรดาหญิงสาวที่มีแววตาหวานเชื่อม อบอุ่นยามได้จ้องมอง…
ครั้งแรกที่ผมได้อ่านงานของมุนิน ผมนึกภาพของนักเขียนการ์ตูนคนนี้ว่าจะมีลักษณะอย่างไรกัน
จะเป็นคนอ้วนๆน่ารักๆใจดี หรืออาจเป็นคนมีอายุที่ผ่านโลกมาเยอะระดับนึง
ไม่ก็หญิงสาวที่มีกลิ่นอายความรักโปรยปรายยามเข้าใกล้…แต่เมื่อพบเจอกันแล้วนั้น
ความเข้าใจต่างๆของผมก็กลับขั้วกันโดยสิ้นเชิง

มุนินเป็นหญิงสาววัยรุ่นอายุไม่ถึง 25 รูปร่างผอมตัวเล็กกระทัดรัด ดูเป็นคนมั่นใจออกจะดูทอมบอยนิดๆ
แถมดูทะเล้นหน่อยๆ การผมเจอกันครั้งนั้นยิ่งทำให้ผมกลับมาสนใจแม่สาวคนนี้ขึ้นไปอีก 8 เท่า
เนื้องอกชิ้นใหญ่ของความสงสัยในความขัดแย้งที่เธอมอบให้ได้เกาะติดผมจนมิอาจดิ้นหลุด

ความขัดแย้งในภาพลักษณ์กับผลงาน เธอแอบซ้อนความอบอุ่นเอาไว้ในนั้นได้อย่างไรกันน้า…
หรือว่า…นั่นแหละคือคำตอบทั้งหมดของความอบอุ่น ว่าจริงๆ แล้วมุนินเป็นกุญแจดอกใหม่ที่กำลังจะบอกกับเราๆว่า

“ความอบอุ่นซ้อนอยู่ในทุก ๆ อย่างทุก ๆ ชีวิต และอยู่นอกเหนือภาพลักษณ์ใดๆ ”
เหมือนดั่งตัวละครต่างๆที่คุณกำลังจะได้สัมผัสอยู่นี่ไง
เพราะงานนี้ความอบอุ่นจะแอบซ้อนอยู่อย่างมิดชิดชนิดสุดจะคาดเดา

ไตรภัค สุภวัฒนา (PUCK)

————————————————

“อืม…ผ่าน”

เป็นคำที่ดังที่สุด ที่โผล่ขึ้นในหัวผม ในขณะที่อ่านตอนสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้

- ตอนนี้ 6 โมงเช้าครับ ตอนตี 4 ที่ผ่านมา ผมนั่งแก้งานที่ไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จ

ตัดสินใจเมล์ไปบอกบก.ว่า ผมส่งคำนิยมของมุนินให้ไม่ได้หรอกนะ ขอเป็นเย็นนี้ได้ไหม
….หรือไม่ต้องมีผมก็ได้ (อันหลังนี่คิดในใจ)
ผมคิดเหตุผลไม่ออกว่า ทำไมผมต้องเขียนคำนิยมให้มุนิน

1.ผมไม่ใช่คนดัง
2.ผมเป็นนักเขียนการ์ตูนที่ไม่ได้เก่งมาจากไหน เป็นกองบก.ก็ครึ่งๆกลางๆ
3.มันดึก(เช้า)แล้ว และผมยังไม่นอนและไม่ได้อ่านงานของเธอเลย ให้ผมเขียนอวยๆไปทั้งที่ไม่ได้อ่านมันคงไม่เข้าท่าหรอกนะ

- ตอนตี 5 งานผมเสร็จ ผมตัดสินใจเปิดอ่านงานของเธอ พูดภาษาบ้านๆคือ ง่วงตายห่าแล้ว แต่เอาวะ อ่านจบแล้วนอนเลย

เผื่อว่าฝันแล้วอาจจะคิดออกว่าตื่นมาจะเขียนอะไร

ผมเปิดอ่านงานของมุนิน
หลังจากนั้น ความง่วงและความหงุดหงิดค่อยๆสลัดออกจากหัวผม
ความรำคาญจากตัวอักษรในบทสนทนาค่อยๆน้อยลงจนหายวับไป การพิจารณาเรื่องภาพโน่นนี่หยุมหยิมค่อยๆเลือนไป
ผมไล่สกอร์บาร์ไปอ่านการ์ตูนของเธอไปเรื่อยๆตั้งแต่หน้าแรกจนจบหน้าสุดท้าย
แล้วเผลอพูดคำสองคำที่ผมไม่ได้พูดมานานแล้วออกมา นั่นก็คือ

“อืม…ผ่าน”

ผมรู้จักมุนินเมื่อปีที่แล้ว ในฐานะของนักเขียนหน้าใหม่คนนึง
ผมได้คุยกับเธอในฐานะทีมงานกราฟฟิคที่ต้องตามขอสิ่งที่ขาดมาเติมในคอลัมน์สัมภาษณ์
เช่น รูปภาพ หรือ งานวาดต่างๆ ซึงตอนนั้น มุนิน เธอย้ำผมว่า ขอรูปเด็กผู้ชายคนนี้ลง
ขอหน้าสีอันนี้นะ เมื่อผมถามถึงที่มา ก็พบว่า เธอมีอดีต และเรื่องราวเกี่ยวกับน้องชาย
ที่เป็นแรงผลักดันให้เธอทำงานมาถึงตรงนี้พอดู (ไว้ให้เธอเล่าให้ฟังเองนะครับ)
หลังจากนั้น ผมก็ไม่ค่อยได้คุยกับมุนินในเรื่องการ์ตูน ส่วนมากจะเป็น เรื่องราว ชีวิต เพื่อน
หรืออะไรพวกนี้มากกว่าปรึกษาพล็อต หรือขั้นตอนการทำงานของนักเขียนการ์ตูน

มุนินมีเรื่องสนุกให้ผมฟังเยอะครับ เธอเหมือนกล่องเก็บพฤติกรรมเด็กๆ แปลกๆ เรื่องราวธรรมดาที่ผมลืมมันผ่านไปแล้ว

ผมมาเห็นอีกครั้งในงานมุนิน ผมเห็นเด็กที่เข้าเฝือกแล้วโดนเพื่อนรุมเขียนเต็มแขน
เด็กพยายามพับผ้าพันคอลูกเสือ
เด็กที่แต่งชุดพละมาในวันที่ไม่มีเรียนแล้วโดนล้อ ไม่ก็พฤติกรรมเด็กๆเช่น การเก็บของชาวบ้านมาอุ๊บอิ๊บว่าเป็นของเรา
(สมัยเด็กๆเคยเก็บปากกาตามห้องเรียนมาใช้กันบ้างไหมครับ)

เรื่องอะไรแบบนี้ผมว่าไม่ใช่สิ่งที่ฝึก หรือนั่งทำสมาธิแล้วจะคิดขึ้นมาได้
ผมว่านักเขียนแต่ละคนมีความสามารถพิเศษที่แตกต่างกัน
บางคนวาดมุมภาพสวยเริ่ด
บางคนวาดเร็วยังกะเครื่องจักร
บางคนวาดการ์ตูนขำขี้แตก

สำหรับมุนินผมว่าเธอมีนาฬิกาประหลาดในตัว ซึ่งสามารถย้อนเวลาของเรา
กลับไปสัมผัสความทรงจำบางอย่าง หรือหยุดเวลาที่เร่งรีบในชีวิตประจำวันของเรา
เพื่อได้เพ่งพิศมองอะไรบางอย่าง ที่เราได้มองข้ามไป

ตอนตี 2 ผมบอกมุนินผ่าน msn ว่า

คุณเป็นส่วนนึงที่ทำให้ผมไม่ได้นอนคืนนี้รู้ไหม
ในขณะที่เธอปั่นงานเรียนและต้นฉบับอยู่ เราคุยกันไม่กี่คำแล้วเธอก็ไปนอน
ซึ่งผมก็บอกเธอด้วยซ้ำว่า ผมไม่เขียนได้มั้ยเนี่ยมุนิน ไม่ใช่นักเขียนชื่อดังอะไร
ให้คนอื่นมาเขียนแทนเถอะ อยากให้ใครเขียนเป็นพิเศษมั้ย ซึ่งเธอก็ได้แต่หัวเราะตอบกลับมา

ตอนนี้ 6 โมงครึ่ง ผมอ่านการ์ตูนเธอจบแล้ว รู้สึกคันปาก อยากจะคุยกับใครซักคน

ถ้าไม่ติดว่าผมกลัวโดนด่า ผมอยากโทรไปบอกมุนินว่า “เฮ้ย~การ์ตูนเธอเจ๋งว่ะ ใช้ได้เลย จะนอน’ไรล่ะ ตื่นขึ้นมาคุยกันหน่อยดิ๊”

ตามนี้ครับ ตอนนี้ ต่อให้บก.ซันไม่ให้ผมเขียนคำนิยมให้มุนินแล้ว ผมก็จะเขียนอยู่ดี ต่อให้ไม่ได้ลงในเล่ม ผมก็เขียนให้เธออ่านคนเดียวก็ได้
เพราะการ์ตูนเธอช่างได้ใจซะขนาดนี้

ขอให้สนุกกับการอ่านการ์ตูนของมุนินครับ แล้วคุณจะหลงรักเธอ แม้จะรู้ว่าเธอชอบแอบวาดแฟนตัวเองลงในการ์ตูนก็ตาม

ปฏิบัติ ปรียาวงศากุล (narm)

————————————————

หากสนใจติดตามไปได้ตามลิงค์เลยครับ ที่ www.letcomic.com/info และกระทู้ Let’s Comic ครับ

รับข่าวสารทาง RSS feed

Advise Entry