เกือบสิบปีก่อน ผมได้อ่านการ์ตูนเรื่องนี้จากร้านเช่าหนังสือทั่วไป ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมประทับใจมาก และเป็นเพียงไม่กี่เรื่องที่หาซื้อมาไว้สะสมจนครบ สมัยนั้นเรื่องนี้ค่อนข้างที่จะเป็น “แรร์” ไอเทมเหมือนกันครับ เพราะผมไปเดินตามร้านไหน ๆ ก็ไม่ค่อยมีคนรู้จัก หรือไม่ค่อยมีใครเอามาขาย อีกทั้งปีนึงจะออกสักสองสามเล่มเท่านั้น แต่สุดท้าย ผมก็ได้มันมา และมันก็เพิ่งจะจบลงไปเมื่อปลายปีที่แล้วนี่เอง

Rainbow ~Nisha Rokubou no Shichinin~

เรนโบว์ : ~เจ็ดนักโทษชาย แห่งแดนสองห้องหก~

และอีกครั้งที่เรื่องนี้ ได้ถูกนำมาฉายเป็นอนิเมชัน ผมก็ไม่ลืมที่จะไปหามาเก็บไว้ จนครบ 26 ตอนจบ และไม่ลืมที่จะหยิบมาดูเสมอ ๆ ด้วยเนื้อหาที่ใกล้ตัวเราเหลือเกิน เปรียบเสมือนการใช้ชีวิตในสังคม ไม่ว่าวันที่ผ่านมาผมจะเหนื่อยหน่ายท้อแท้ หรือว่าเฟลเพียงใด เมื่อหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาอ่าน หรือเปิดเรื่องนี้ขึ้นมาดูสักตอน ไม่ว่าจะดูตอนไหน ดูครั้งใด ก็ได้ทั้งกำลังใจ และกำลังกายที่เข้มแข็งขึ้น พร้อมที่จะเผชิญกับวันพรุ่งนี้อีกครั้ง แม้จะต้องแลกด้วยน้ำตานิดหน่อยเท่านั้นเอง (ก็เนื้อเรื่องมันบีบน้ำตาดีเหลือเกิน)

ประเทศญี่ปุ่นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ทุกชีวิตอยู่อย่างแร้นแค้น และยากลำบาก อันเนื่องมาจากอยู่ในสถานะประเทศที่แพ้สงคราม วันหนึ่งในปีโชวะที่ 30 (1955) เด็กหนุ่มหกคน ซึ่งไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนในชีวิต ถูกส่งตัวมาที่สถานกักกันเยาวชนชายโชนัน ด้วยข้อหาต่าง ๆ กัน และทั้งหมดถูกส่งไปอยู่ห้องที่หกของแดนสอง ที่ที่ซึ่งพวกเขาสะกดคำว่า “สายสัมพันธ์ และมิตรภาพ” ได้เป็นครั้งแรกในชีวิต เมื่อได้พบกับชายอีกคน ที่ถูกกักกันอยู่ในห้องนี้ก่อนแล้ว ชายที่มีชื่อว่า “ซากุระงิ โรคุโรวตะ” ลูกผู้ชายที่สอนให้พวกเขาทั้งหก สะกดสองคำข้างต้น และหยั่งรากลึกลงไปในจิตใจของพวกเขาทั้งหมดนั่นเอง

พวกเขาทั้งหกต้องอดทนต่อความทุกข์ทรมาน และความอับอายอย่างแสนสาหัส ชนิดวันต่อวัน คืนต่อคืน ในสถานพินิจ โดยเฉพาะกับผู้คุมสุดโหด “อิชิฮาระ” ผู้มีความลับที่ตัวเองก่อเอาไว้ในอดีตซ่อนอยู่ และความลับอันเดียวนี่เอง ที่ “ซากุระงิ” ได้ล่วงรู้ และสิ่งนั้นทำให้ผู้คุม “อิชิฮาระ” เกลียด และหวาดกลัว “ซากุระงิ” อยู่ทุกวินาที และหาทางระบายออกด้วยการทุบตี ทารุณ ซากุระงิทุกครั้งเมื่อมีโอกาสในฐานะผู้คุมแดนสองนั่นเอง

เด็กใหม่ทั้งหกคน รับรู้ถึงความเกลียดชังของผู้คุม “อิชิฮาระ” ที่มีต่อ “ซากุระงิ” และในบางครั้งที่อิชิฮาระเอง ก็พาลมาลงกับเด็กทั้งหกเช่นกัน แต่ไม่มีครั้งไหนที่ “ซากุระงิ” ไม่ออกมาปกป้องเด็กเหล่านั้น ด้วยความที่เขามีจิตใจอันแข็งแกร่ง แต่กลับเปี่ยมไปด้วยเมตตา เขามีความเป็นผู้ใหญ่อยู่เต็มตัว และนั่นคือสิ่งที่เด็กหนุ่มทั้งหกคนยังไม่เคยรู้จัก

เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านมาในสถานพินิจ ทั้งการลงโทษ ทารุณ งดอาหาร ขังเดี่ยว การวางแผนยุแยงจากผู้คุมอิชิฮาระต่าง ๆ นานา จนซากุระงิและเด็กหนุ่มทั้งหก เกือบเอาชีวิตไม่รอดแต่ละครั้งนั้น กลับไม่สามารถแยกคนทั้งเจ็ดนี้ออกจากกันได้เลยสักครั้งเดียว การกระทำของ “ซากุระงิ” ได้ซื้อทั้งหัวใจ และหลอมรวมจิตใจของพวกเขาไว้เป็นหนึ่งเดียวกัน และทุกคนพร้อมใจกัน “นับถือ” ลูกพี่คนนี้อย่างสุดก้นบึ้งของหัวใจ

สิ่งต่าง ๆ ที่คอยเกื้อหนุนพวกเขาให้มีชีวิตอยู่ในนั้น มีเพียงกำลังใจ ความกล้าหาญ และสายสัมพันธ์ ถึงอย่างนั้น แต่ละคนก็ยังคงมีความฝันของตัวเอง และได้บอกกล่าวความฝันของกันและกันให้แต่ละคนได้รู้ และสาบานร่วมกันต่อหน้าสะพานสายรุ้งที่ทอดไกลออกไปอีกฝั่งว่า จะไล่ตามความฝันของตัวเองไปจนสุดขอบฟ้า ทั้งหมดฝากความหวังไว้กับรุ้งเจ็ดสี และสาบานร่วมกันว่าจะต้องรอดไปจากขุมนรกแห่งนี้ให้จงได้ เพียงแต่ว่าในสถานกักกันนี้ พวกเขาทำได้เพียงแค่รอคอยแสงสว่างอยู่ในมุมมืดอันโหดร้ายแห่งนี้เท่านั้น

ความหวาดกลัวของผู้คุมอิชิฮาระ เริ่มทวีคูณมากขึ้น เมื่อเวลาพ้นโทษของซากุระงิใกล้เข้ามา ความแค้นที่รอการสะสางของซากุระงิ ทำให้ผู้คุมอิชิฮาระเริ่มทรมานซากุระงิมากขึ้น และมากขึ้นทุกครั้งที่มีโอกาส แต่นั่นไม่สามารถทำให้ซากุระงิสะทกสะท้านได้ เมื่อหมดหนทาง อิชิฮาระจึงต้องบอกกับหมอ “ซาซากิ” ผู้อำนวยการโรงพยาบาลโชนัน และเป็นแพทย์ประจำสถานพินิจแห่งนี้ ให้รู้ถึงอันตรายจากซากุระงิ ผู้ซึ่งกุมความลับอันยิ่งใหญ่ที่ทั้งสองเคยก่อเอาไว้ เมื่อหมอซาซากิรับรู้ว่า ซากุระงิคือตัวอันตราย แผนการ “ฆาตรกรรม” นักโทษชายที่ชื่อซากุระงิของทั้งสองจึงได้เริ่มต้นขึ้น เพื่อไม่ให้ “ซากุระงิ” ออกไปจากที่แห่งนี้ทั้งที่ยังมีลมหายใจ และเด็ก ๆ ทั้งหกคน จะต้องช่วย “ลูกพี่” ของพวกเขา ให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของมัจจุราช และจะได้ออกจากกรงขังอันมืดมิดแห่งนี้ เพื่ออนาคตข้างหน้าที่พวกเขาสาบานกันเอาไว้กับสายรุ้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะสายจนเกินไป

นั้นเป็นแค่เพียงเนื้อเรื่องเรียกน้ำย่อยในตอนต้นเท่านั้น ซึ่งเนื้อเรื่องหลังจากนี้ผมคงไม่พูดถึง เพราะจะยิ่งเข้มข้นและดราม่ายิ่งขึ้น และอยากให้ทุกคนที่ได้อ่านเอนทรีนี้ ไปหามาดูให้ได้ครับ แล้วผมเชื่อว่าทุกคนที่ได้อ่าน หรือได้ดูการ์ตูน หรืออนิเมะ Rainbow เรื่องนี้แล้ว จะได้ของขวัญมากมายจากเรื่องนี้ไปใช้ในชีวิต เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่การ์ตูนที่มีพระเอกเป็นผู้มีอำนาจพิเศษ มีพลังพิเศษ หรือว่าจะมีพรจากนางฟ้า หรือมีพระเจ้าที่จะประทานปาฏิหารย์มาคอยช่วยเหลือแต่อย่างใด มันกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เพราะทั้งหมดคือ “มนุษย์” ธรรมดา ๆ ที่เกิดมาเหมือนกับต้องคำสาป และถูก “ผลักไสไล่ส่ง” จากหลาย ๆ คนในสังคม ให้ตกลงไปอยู่ที่อันมืดมิด และมีแค่เพียง “โอกาส” เป็นแสงสว่างที่ผ่านมาให้เห็นไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะ “แพ้” ได้เสมอ และ “ชัยชนะ” นั้นไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างในสังคม ไม่มีใครเป็นพระเอกที่แสนดี และไม่มีใครเป็นผู้ร้ายสุดเลวทราม ทุกคนอาจจะกลายเป็นผู้ร้ายได้หาก “สังคม” และ “สถานการณ์” นั้นบีบบังคับ เพราะสิ่งที่จะตัดสินทุกคนเหล่านี้ก็คือ “สังคม” ของพวกเรา ไม่ใช่ “ปาฏิหารย์” ใด ๆ จากพระเจ้านั่นเองครับ

หนทางการใช้ชีวิตข้างหน้าของทั้งพวกเขาและของเรานั้นก็ไม่ต่างกัน ทุกคนย่อมมีความฝัน และพยายามที่จะไขว่ขว้าไปให้ถึงจุดนั้น แต่ระยะทางของแต่ละคนล้วนมีสิ่งต่าง ๆ ที่เข้ามาหาเสมอ มีทุกอย่างที่เราเคยคาดคิดเอาไว้ และหลายอย่างที่ไม่มีใครจะคาดคิดได้ ทุกสิ่งที่เข้ามาในเส้นทางของชีวิต ล้วนต่างก็พร้อมจะพาเราเดินออกจากเส้นทางที่เราตั้งใจไว้ได้ทุกเวลา และสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น ก็พร้อมที่จะผลักดันเราตกลงไป สู่ก้นบึ้งอันมืดมิดในสังคมได้ทุกวินาที

สิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น ก็เหมือนกับคำเปรียบเปรยของซากุระงิที่เคยบอกกับพวกเขาทั้งหกคนเอาไว้ว่า “สะพานสายรุ้งนั้นเกิดจากสายฝน ทุกคนอยากจะก้าวข้าม และเดินไปสู่จุดสูงสุดของสายรุ้งด้วยกันทั้งนั้น แต่หนทางก็จะเต็มไปด้วยสายฝนอันเปียกลื่น และมันคอยผลักดันเราให้ตกลงมาสู่จุดเริ่มต้นอยู่เรื่อยไป”

หากใครที่กำลังหมดหวังกับสังคมที่คอยแต่จะใส่หน้ากากเข้าหากัน ลองหามาอ่านดูสักเล่ม หรือโหลดอนิเมะมาดูสักตอน ถึงแม้ว่า Rainbow นี้ จะเป็นแค่เรื่องแต่ง หรือเป็นแค่การ์ตูน แต่ผมก็เชื่อว่าเราก็ทำได้อย่างพวกเขาเหมือนกัน เพราะเราก็เป็น “มนุษย์” ธรรมดา ๆ เหมือนกันกับที่พวกเขาเป็นนั่นเองครับ

THE ABUSE OF GREATNESS IS WHEN IT DISJOINS REMORSE FROM POWER
“มหัตภัยของอำนาจ เกิดจากการหยิ่งยโสในอำนาจนั้น จนลืมที่จะย้อนกลับมามองตนเอง”

ประโยคข้างบนเป็นตัวหนังสือที่เขียนอยู่รอบ ๆ สัญลักษณ์ของตัวแทน Seleção ที่อยู่บนโทรศัพท์มือถือ Noblesse Oblige หากใครที่เคยดู Eden of the East แล้วยังคงจำกันได้ ว่าวันจันทร์ที่ 22 พฤศจิกายน นี้ เป็น “วันจันทร์อันเผลอเรอ” อันเป็นปมกำเนิดของเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่องนั่นเอง

Eden of the East กล่าวถึงของประเทศญี่ปุ่นในยุคใหม่ ที่เริ่มพัฒนาระบบสมองกลอัจฉริยะต่าง ๆ มาใช้ในการทำงานร่วมกันในชีวิตประจำวัน แต่แล้วในวันหนึ่ง ได้มีมิสไซล์จำนวน 10 ลูก ได้ถูกยิงมาตกที่เมืองใหญ่ต่าง ๆ ในโตเกียว แต่เนื่องด้วยเหตุการณ์ดังกล่าวนั้น ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่คนเดียว จึงทำให้ทั้งทางรัฐบาลและประชาชน ไม่ค่อยใส่ใจในเหตุการณ์ดังกล่าวเท่าที่ควร จึงทำให้วันนี้ถูกขนานนามว่าเป็น “วันจันทร์อันเผลอเรอ” ( Careless Monday )

สามเดือนให้หลัง “โมริมิ ซากิ” เดินทางมาที่ Washington D.C. ( D.C. ย่อมาจาก District of Colombia ) เพื่อฉลองการเรียนจบของเธอ และได้เจอกับชายหนุ่มลึกลับ ที่บอกเพียงแค่ว่าว่าตัวเองชื่อ “ทาคิซาว่า อากิระ” ในสภาพเปลือยกาย และจำอะไรไม่ได้ มีเพียงปืนหนึ่งกระบอก และโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง ซึ่งมียอดเงินในมือถือเป็นจำนวน 8 พันล้านเยน

สำหรับเรื่องนี้ก็ฉายจบหมดแล้ว ทั้งภาคทีวีซีรีย์ และภาคมูฟวี่อีกสองตอนใหญ่ ๆ คือ King of Eden และ Paradise Lost ( ซึ่งผมยังไม่ได้ดู Paradise Lost T^T ) และได้รับคำชื่นชม และโด่งดังไปทั่วโลก แม้กระทั่งวงชื่อดังอย่าง Oasis ยังมาทำเพลง Opening ในภาคทีวีซีรีย์ให้ นั่นก็คือเพลง Falling Down และมีเพลงที่มีเนื้อหาเรียกศรัทธาอย่าง Reveal The World ออกมา และขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเช่นกัน

สำหรับวันจันทร์ (อันเผลอเรอ) ที่จะถึงนี้ โลกเราก็คงยังหมุนต่อไป และปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต แต่มีบางสิ่งที่ทำให้ผมสงสัย ว่าทำไม “คนแต่ง” ถึงได้เลือกวันนี้ เป็นจุดกำเนิดของการเล่าเรื่องต่าง ๆ ของ Eden of the East กันนะ ลองค้นดูนิดหน่อยก็พอรู้ว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันที่ 22 พฤศจิกายน ในอดีตที่ถูกกล่าวขวัญมากที่สุดนั้น ก็คือวันที่ท่านประธานาธิบดี จอห์น เอฟ เคเนดี้ ถูกลอบสังหาร ในปี 1963 นั่นเอง …

ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจหรือบังเอิญ ที่ทางผู้แต่งได้เลือกวันที่ 22 พฤศจิกายน มาเป็น “วัน(จันทร์)อันเผลอเรอ” แถมยังให้เรื่องนี้ เริ่มต้นเปิดเนื้อเรื่องที่บริเวณหน้า White House หรือทำเนียบขาว ซึ่งเป็นที่ทำงานของท่านประธานาธิบดีทั้งหลาย แห่งสหรัฐอเมริกาอีกต่างหาก

อีกทั้งเพลง Opening และเพลง Insert Song อย่าง Reveal The World ที่แทรกเข้ามาในรูปแบบของวิทยุบนรถ Taxi ยังมีเนื้อหาที่ไปพ้องกับพวกคนส่วนหนึ่ง ที่ไม่พอใจการทำงานของท่าน JFK อย่างนโยบายที่คิดถึงประเทศของตัวเองก่อนเรื่องอื่น นโยบายขีปนาวุธในตุรกีและในคิวบากับสหภาพโซเวียต และนโยบายสงครามเวียดนามที่ล้มเหลว โดยยกย่องให้คนที่ลงมือสังหารนั้น เป็นดุจดังผู้ปลดปล่อยอเมริกา ออกจากยุคสงครามที่ผ่าน ๆ มาเลยทีเดียว

อ่านเรื่องราวของท่าน JFK ไปได้พอสมควร แม้ว่าท่านจะสร้างผลงานไว้มากมายให้กับชาติของตนเอง ด้วยประโยคที่เปี่ยมไปด้วยจิตสำนึกต่อประเทศชาติของท่าน ที่ว่า “Ask not what your Country can do for you, ask what you can do for your Country” แล้วก็นึกถึงกับประโยคที่เกริ่นนำไว้ข้างบนที่ว่า “The abuse of greatness is when it disjoins remorse from Power” ของ Julius Caesar แล้ว ก็ไม่รู้ว่าประโยคไหนจะเสียงดังกว่ากัน

อันนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจของคนแต่งหรือไม่ แต่มันกลายเป็นความบังเอิญที่เชื่อมอดีต กับอนาคตข้างหน้า ไว้ด้วยประโยคคม ๆ สองประโยคนี้ไปแล้วครับ

Legend of the Guardians

The Owls of Ga’Hoole

จากหนังสือชุดขายดี วันนี้มันกำลังจะมาในรูปแบบ 3D Animation สำหรับ Legend of the Guardians ในภาค The Owls of Ga’Hoole หรือแปลเป็นไทยน่ารัก ๆ ว่า “บรรดาฮูกน้อยแห่งกาฮูล” เป็นอนิเมชันสามมิติ ที่มีกำหนดฉายในไตรมาสสุดท้ายของปี 2010 นี้ครับ โดยในประเทศไทยนั้น ได้กำหนดวันฉายออกมาแล้วด้วย และนอกจากจะเป็นอนิเมชันสามมิติแล้ว ยังฉายในระบบสามมิติอีกต่างหาก งั้นผมขอเรียกว่า ภาพยนตร์อนิเมชัน 3×3 มิติละกันครับ =w=

Legend of the Guardians : The Owls of Ga’Hoole ( ตำนานแห่งผู้พิทักษ์ : นกฮูกแห่งกาฮูล ) เป็นผลงานจากสตูดิโอผู้อยู่เบื้องหลังภาพยนตร์สนุก ๆ อย่าง Happy Feet กล่าวถึงเรื่องราวของบรรดาผู้พิทักษ์ที่ยิ่งใหญ่ ของเหล่าบรรดานกฮูกแห่งกาฮูล โดยสร้างจากนิยายชุดที่ขายดี ในที่มีชื่อว่า “ผู้พิทักษ์แห่งกาฮูล”

The Owls of Ga’Hoole เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ “โซเรน” และผองเพื่อนตระกูลนกฮูกทั้งหลาย กับตำนานแห่งผู้พิทักษ์ของกาฮูล ที่ทุกคน (ตัว) ต่างเคารพและศรัทธา โซเร็นเป็นนกแสกที่ในสมัยยังตัวเล็ก ๆ หรือยังเป็นเด็ก ได้ถูกลักพาตัวมาจากบรรดานกฮูกในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า St. Aggie ซึ่งเป็นสถานที่ฝึก และล้างสมองเหล่าบรรดาลูกนกฮูก และลูกนกเค้าแมวทั้งหลาย ให้กลายเป็นกำลังทหารของ St. Aggie นั่นเอง

โซเรน และบรรดาเพื่อนใหม่ทั้งหลาย ได้พากันหลบหนีออกจากสถานที่แห่งนั้น ต่างก็ได้พึ่งพาและช่วยเหลือกัน ตามความสามารถของแต่ละตัว จนกระทั่งมาถึงเกาะ “กาฮูล” และได้รับความช่วยเหลือจากเหล่าลุงนุกฮูก ผู้ที่ต่อต้านการฝึกทหาร และต่อสู้กับบรรดานักรบที่เกิดจาก St. Aggie ที่ชั่วร้าย และคอยชี้ทางให้กับเหล่าบรรดานกฮูก และนกเค้าแมววัยหนุ่มสาว ได้พบกับการค้นหาตัวตน ค้นพบวีรบุรุษจากภายในจิตใจ ให้สัญชาตญาณนำพาหัวใจ เพื่อใช้ปกป้องสิ่งที่บริสุทธิ์ และสิ่งที่สำคัญของชีวิต

และนี่คือปฐมบทภาคแรก ที่สร้างจากหนังสือขายดี Legend of the Guardians ทั้งสามภาคครับ

และนี่คือเทรลเลอร์ตัวสุดท้ายที่ปล่อยออกมาก่อนฉายจริง
แล้วพบกันในโรงภาพยนตร์ครับ ผมไม่พลาดกับบรรดาเจ้าฮูก “โมเอะ” เหล่านี้แน่นอน

เพิ่งลงวินโดว์ใหม่ (อีกแล้ว) โดยคราวนี้ต้อง “สลับ” ฮาร์ดดิสก์ที่อยู่ในโน๊ตบุ๊คสองเครื่องมาสลับกัน เพื่อประสิทธิภาพของการทำงาน (ง่าย ๆ คือขี้เกียจถ่ายข้อมูลจากอีกเครื่อง มาลงเครื่องใหม่นั่นเอง) โดยคราวนี้เลือกใช้เจ้า Server 2K8 Datacenter ให้กับโน๊ตบุ๊คตัวใหม่ได้ลองของ และก่อนหน้าที่จะย้ายดิสก์ ก็เดิม ๆ ครับ แบคอัพข้อมูลต่าง ๆ ที่เคยใช้ค้างอยู่ใน C:\ ย้ายไปลงในไดรฟ์ดาต้านั่นเอง

ย้ายไปย้ายมาก็เจอไฟล์ทอเรนท์เก่า ๆ ที่อยู่ใน temp เป็นตับ และไม่เคยลบเลยเป็นร้อย ๆ ไฟล์ ใจหนึ่งก็อยากจะ Delete All เพราะมันเก่าแล้ว แต่นึกยังไงไม่รู้ ไล่มองลงไปเรื่อย ๆ ไปเจอกับไฟล์ ๆ หนึ่ง ซึ่งเป็นอนิเมะที่ผมอยากดูมานานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้เก็บไฟล์สักที (ใช้พื้นที่อย่างเยอะ 28 GB = =”) คราวนี้ได้เครื่องใหม่พื้นที่เพียบ เลยลองลองคลิกรันและเข้าแทรกเกอร์ดู พบว่า ยังมีคนปล่อยครับ !! และนั่นเป็นที่มาของเอนทรีนี้นั่นเอง ( ขอบคุณ fat_kj ที่ให้ความเห็นส่วนหนึ่งข้างล่างนี้ไว้ได้ครบทุกมุมมากครับ )

Last Exile

กางปีกไล่ตามความฝัน สู่ปณิธาณเหนือม่านหมอก

ลาสต์ เอ็กไซล์ อนิเมะที่เล่าเรื่องราวของ “เคลาส์” และ “ลาวี่” เพื่อนสนิทที่ใช้ชีวิตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อของทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน และเสียชีวิตไปพร้อมกัน จากการปฏิบัติภารกิจสงครามขั้นแตกหัก หลังจากที่โลกถูกแบ่งออกเป็นสองฟากฝ่าย ระหว่างสองอาณาจักรใหญ่ คือ “อาณาจักรอานาโทเร” และ “อาณาจักรดีซิทส์” โดยมีอีกฝ่ายที่เฝ้ามองดูการรบของทั้งสอง อย่างสนุกสนาน และมีเลศนัย

ลาสต์ เอ็กไซล์ แบ่งโลกเป็นสองอาณาจักรขนาดใหญ่ คือ อนาโทเร กับ ดีซิทส์ ทั้งสองอาณาจักรนั้น ไม่ได้มีการติดต่อกันมากนัก เนื่องจากสิ่งที่กั้นอาณาจักรทั้งสองอยู่มัน “ยาก” เหลือเกินที่ข้ามไปหากันได้ง่าย ๆ สิ่งนั้นเรียกว่า “แกรนด์สตรีม” เป็นสภาวะอากาศที่เลวร้ายร้าย แปรปรวน และรุนแรง เป็นเหมือนประตูที่ถูกใส่กุญแจไว้แน่น ทำให้ทั้งรูปแบบของศิลปะ วัฒนธรรม เครื่องแต่งกาย ของทั้งสองอาณาจักรนั้น ต่างกันอย่างสิ้นเชิง โดยใน “แกรนด์สตรีม” นั้นยังมีอีกหนึ่งเผ่าพันธุ์ที่เรียกตัวเองว่า “สหพันธ์” อาศัยอยู่ พวกเขามาจากนอกโลก และเป็นผู้ควบคุมเทคโนโลยี “ทั้งหมด” ของโลกนี้ไว้อย่างลับ ๆ

พวกเขาทำตัวเป็นเหมือนผู้เฝ้ามอง และแบ่งปันเทคโนโลยี “บางอย่าง” มาให้กับมนุษย์ ยุคสมัยของลาสต์ เอ็กไซล์ จะคล้ายกับยุคศตวรรษที่ 19 ทั้งรูปแบบสถาปัตยกรรม และการใช้ชีวิต แต่ด้วยเศษเสี้ยวเทคโนโลยีของสหพันธ์ นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้มนุษย์สามารถโบยบินได้บนท้องฟ้า โดยแหล่งพลังงานที่เรียกว่า “ยูนิต” ซึ่งภายในจะมีวิศวกรเป็นผู้ควบคุมประจำอยู่ในนั้น

แต่ถึงแม้เทคโนโลยีนี้จะส่งมาถึงมือของมนุษย์ แต่ก็มีเพียงมนุษย์ “บางกลุ่ม” เท่านั้นที่เข้าถึงเทคโนโลยีนี้ได้ ก็คือชนชั้นปกครอง และกลุ่มของนายทหาร ส่วนคนธรรมดานั้น ไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะได้สัมผัสกับท้องฟ้าเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้มนุษย์จะสามารถออกบินได้แล้ว แต่เทคโนโลยีอย่างอื่นยังคงล้าหลัง และยังถูกปิดกั้นไว้โดยสหพันธ์ เช่นการติดต่อสื่อสาร ในขณะที่ชาวสหพันธ์นั้น สามารถติดต่อกันได้เลยทันทีที่ต้องการ (ในยุคสมัยเราก็คงคล้าย ๆ โทรศัพท์มือถือนี่ล่ะ) แต่สำหรับมนุษย์ทั่วไป ยังคงต้องอาศัยการส่งสารถึงกันอยู่ ทำให้เกิดหน่วยบินหน่วยหนึ่งทีทำหน้าที่นี้ขึ้นมา ที่เรียกกันว่าหน่วย “แวนชิฟ”

“แวนชิฟ” เป็นยานบินขนาดเล็ก คล้าย ๆ กับเครื่องบินสมัยเก่ายุคสงครามโลกครั้งที่ 1 ที่ต้องอาศัยทั้งนักบิน และผู้ช่วยนักบินที่นั่งอยู่ข้างหลังช่วยกัน เครื่องบินจึงจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ ฉะนั้นคนที่จะมาอยู่ข้างหลังนักบินนั้น จึงต้องเป็นคนที่นักบินไว้วางใจมากที่สุด

ส่วน “เอ็กไซล์” หรือ “Exile” นั้น คือยานขนาดใหญ่ ที่มนุษย์เชื่อกันว่า มันคือยานอพยพของผู้สร้างโลก ที่ยังคงหลงเหลือมาจนถึงยุคสมัยนี้เป็นลำสุดท้าย และหลายคนก็เชื่อว่า “มัน” สามารถใช้เป็นเครื่องมือท้าทายต่ออำนาจ และเทคโนโลยีอันล้ำสมัยของ สหพันธ์ ได้ เพียงแต่มัน “ซ่อนตัว” อย่างมิดชิดอยู่ในแกรนด์สตรีม ที่น้อยคนนักจะได้เคยพบเห็นมัน และนานวันเข้ามันก็กลับกลายเป็นตำนาน

ตัวละครหลักของเรื่องนี้คือ “เคลาส์” และ “ลาวี่” โดยเราจะเห็นภาพของทั้งสอง ตั้งแต่เด็กไร้เดียงสา สนุกสนาน มีชีวิตชีวา มีความสุขกับการแข่งขันบิน “แวนชิฟ” แต่พวกเขาก็ไม่เคยขาดความมุ่งมั่นต่อการใช้ชีวิต พวกเขาทั้งสองนั้น มีความฝันอยู่ร่วมกันนั่นก็คือ การได้มีโอกาสบินไปสู่ “แกรนด์สตรีม” ที่ที่ซึ่งเป็นสุสานฝังร่างคุณพ่อของทั้งสองไว้ ด้วยความฝันนั้น ผลักดันให้พวกเขาทั้งสอง ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปสู่โลกแห่งสงคราม โลกแห่งการต่อสู้ และการปฏิวัติ แต่นั่นไม่ใช่เพราะสถานการณ์พาไป แต่มันเกิดจาก “การตัดสินใจ” อันเด็ดเดี่ยว ของพวกเขาทั้งสองคนเอง แต่ว่าสิ่งที่พวกเขายังไม่รู้ก็คือ การต่อสู้ของพวกเขาครั้งนี้ จะเปลี่ยนโฉมหน้าของ “โลก” ใบนี้ไปตลอดกาล

– จากนี้ไปจะเข้าสู่เนื้อเรื่องสำคัญ ใครยังไม่เคยดู แต่อยากรู้เรื่องราวก็ค่อย ๆ อ่านไปหลบไปละกันนะครับ –


“เคลาส์” และ “ลาวี่” ได้เข้ามาทำหน้าที่เป็นคนส่งสาร โดยรับภารกิจจาก “แวนชิฟยูเนี่ยน” ซึ่งเป็นเสมือนไปรษณีย์กลาง โดยภารกิจจะมีความยากง่าย ตามจำนวนดาว โดยจะมีตั้งแต่ 1 – 10 ดาว ซึ่งภารกิจสำคัญที่ระดับ 10 ดาวนั้น ได้เคยคร่าชีวิตพ่อของทั้งสองคนไปนั่นเอง และในภารกิจระดับ 3 ดาวอันหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเพียงภารกิจธรรมดา แต่มันกลับกลายเป็น “การเปลี่ยนแปลงชีวิต” ของพวกเขาทั้งคู่ โดยที่ทั้งสองนั้น ต้องมุ่งหน้าเข้าสู่สมรภูมิรบ เพื่อส่งจดหมายจากครอบครัว ถึงแม่ทัพใหญ่ ในภารกิจครั้งนี้ พวกเขาได้ท้าทายต่อ “ระบบอัศวิน” ซึ่งเป็นระบบที่ทุกคนยึดถือ โดยไม่คำนึงถึงสถาณการณ์ และด้วยความกล้าหาญของทั้งสอง กองทัพใหญ่ของอาณาจักรอนาโทเร จึงสามารถรอดพ้นจากการล่มสลายได้

แล้ววันที่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดก็มาถึง ในระหว่างการแข่งขันแวนชิฟ เมื่อเคลาส์และลาวี่ ได้ตัดสินใจรับภารกิจระดับ 7 ดาว ต่อจากนักบินที่ถูกตามล่าจากสหพันธ์ นั่นคือการนำ “แอลวิส” เด็กหญิงน่ารัก ไปส่งต่อให้กับ อเล็กซ์ โรว แห่งยาน ซิลวาน่า ยานขบถในตำนานผู้ไม่เคยปราณีใคร ยานที่ไม่ยอมขึ้นตรงต่อฝ่ายใด ยานที่รวบรวมคนหนุ่มสาวหัวขบถ ผู้ต่อต้านอำนาจอันไม่เป็นธรรมของทางสหพันธ์

ด้วยความที่ เคลาส์ รู้สึกไม่มั่นใจว่า แอลวิส จะปลอดภัยในยานซิลวาน่า เขากับลาวี่ จึงติดตามยานซิลวาน่าไป เพื่อหวังที่จะดูแลแอลวิส และนับจากนั้น ทั้งสองก็เข้าสู่สมรภูมิรบเต็มตัว ร่วมกับนักปฏิวัติแห่งยานซิลวาน่า ซึ่งเคลาส์เลือกที่จะเป็นหน่วยรบแวนชิฟประจำยาน ส่วนลาวี่นั้น เธอรู้ตัวว่าไม่เหมาะกับสนามรบ แต่เธอก็ยังคงอยู่เคียงข้างเคลาส์ โดยเลือกที่จะเป็นช่างเครื่อง ผู้ดูแลยานของหน่วยแวนชิฟประจำยานนั่นเอง

และนั่นทำให้ ลาสต์ เอ็กไซล์ ยังเป็นหนังรักแสนโรแมนติก ที่เล่าเรื่องความรัก ความผูกพัน และความเชื่อใจกัน ของหนุ่มสาวที่ชื่อ “เคลาส์” และ “ลาวี่” คนสองคนที่เชื่อมั่นในกันและกัน มีความฝันร่วมกัน และไม่เคยทอดทิ้งกัน คู่ของเคลาส์และลาวี่ คือคู่รักที่น่าจดจำที่สุดบนจอคู่หนึ่งเลยทีเดียว

ในอีกด้านหนึ่ง ลาสต์ เอ็กไซล์ มันคืออนิเมะการเมือง ที่กล่าวถึงการลุกขึ้นของมวลชน เพื่อต่อต้านอำนาจเผด็จการอันชั่วร้าย คนหนุ่มสาวแห่งยานซิลวาน่า ไม่ว่าจะเป็นกัปตัน อเล็กซ์ โรล รองกัปตัน โซเฟีย ฟอเรสเตอร์ ผู้บัญชาการหน่วยรบแวนชิฟ ทาเทียน่า วิสล่า พลทหาร มูลลิน เชทแลนด์ ผู้กล้าอย่าง เคลาส์ วัลกา กับ ลาวี่ เฮด และสาวน้อยผู้เป็นกุญแจไขสู่อารยธรรม “Exile” อย่าง แอลวิส แฮมิลตัน รวมถึงเหล่าลูกเรือทุกคน ต่างมีความมุ่งหมายเหมือนกันคือ “การสร้างโลกใบใหม่ ที่ทุกชีวิตต่างมีเสรีภาพ มีอิสรภาพในการโบยบิน โลกที่พวกเขาสามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข”

และนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ทำให้สงครามอันยาวนานระหว่าง ดีซิทส์ กับ อนาโทเร จบลง เพราะว่าทั้งสองฝ่ายนั้น ต่างก็มีเป้าหมายเดียวกันคือ การโค่นล้มอำนาจของ สหพันธ์ ซึ่งจะว่าไปแล้วการที่ดีซิทส์บุกอนาโทเร นั่นก็เพราะบ้านเกิดของพวกเขา กำลังถูกสภาวะความหนาวเย็นเข้าทำลาย และกำลังจะกลายเป็นเมืองน้ำแข็ง พวกเขาจึงต้องหาบ้านใหม่ และเป้าหมายคือ อนาโทเร หากเพียงแต่ผู้ปกครองแห่งอนาโทเร มองเห็นคุณค่าของชีวิต และเห็นใจ ดีซิทส์ ในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน บางที่สงครามระหว่างทั้งสองอาณาจักร อาจจะไม่เกิดขึ้นก็เป็นได้

แต่ในเมื่อ สหพันธ์ ผู้ควบคุมเทคโนโลยีของโลก เมินเฉยต่อเหตุการณ์วิกฤตของโลก ทั้งความหนาวเย็นที่ทำลายดีซิทส์ และความร้อนที่กำลังเผาผลาญอนาโทเร ความไม่สมดุลเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่เกิดจากความแปรปรวนของ แกรนด์สตรีม ที่ที่เหล่าสหพันธ์ควบคุมอยู่ ทำให้ในที่สุดพวกเขาก็ต้องพินาจลง จากอำนาจของตัวเอง และอำนาจของมวลชน

แต่แท้จริงแล้ว ปัญหาใน ลาสต์ เอ็กไซล์ ไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ระบอบการปกครอง เพราะหลังจากการโค่นล้มสหพันธ์ เหล่าอาณาจักรใหม่ บนโลกยุคใหม่ ก็ยังมีระบอบการปกครองแบบกษัตริย์ โดยมี โซเฟีย รองกัปตันแห่งซิลวาน่า และเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรอนาโทเร ขึ้นครองราชย์ ปัญหาที่แท้จริงมันจึงอยู่ที่การใช้ “อำนาจการปกครอง” ที่ไม่มองเห็นประชาชน

ยกตัวอย่างง่าย ๆ คือเรื่องน้ำดื่ม … น้ำดื่มยังถูกแบ่งระดับความสะอาด และขายในราคาแพง น้ำที่คุณภาพดีที่สุด มีเพียงเหล่าขุนนาง และคนอยู่ในชนชั้นระดับสูงเท่านั้น ที่สามารถดื่มได้ เพราะราคามันแพงเหลือเกิน

“ลาวี่” เธอคือตัวแทนของคนระดับล่าง ที่เธอมองเห็นคุณค่าของน้ำ น้ำคุณภาพระดับ 3 ซึ่งก็เป็นเพียงระดับกลาง ๆ เธอสามารถจะกินมันได้เฉพาะในโอกาสพิเศษ เช่นในวันเกิดของเธอเท่านั้น นี่คือความกดดัน ที่ทับถมความรู้สึกของคนชั้นล่างมาช้านาน จนวันหนึ่งมันก็ระเบิดออกมา

จากจุดเริ่มต้น สู่จุดสุดท้าย จากที่ เคลาส์ และ ลาวี่ หวังเพียงจะใช้ชีวิตบนท้องฟ้า และเดินตามรอยเท้าผู้เป็นพ่อ แต่สิ่งที่ทั้งสองไม่เคยรู้ คือการเดินทางของพวกเขา จะเปลี่ยนแปลงโลกที่เขารู้จักไปตลอดกาล … โลกที่เปี่ยมหวัง โลกที่ไร้การกดขี่ โลกที่มีเสรีภาพที่จะโผปีกบิน โลกที่เป็นอรุณรุ่งแห่งคนหนุ่มสาว คงจะเป็นเพียงโลกแห่งความฝัน

เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่ารัฐใด ประเทศใด ไม่ว่าจะปกครองด้วยระบอบการปกครองแบบใด มันไม่ได้สำคัญเลย ตราบใดที่พวกเรา ยังคงมองเห็นคุณค่าความเป็น “มนุษย์” อย่าง “เท่าเทียมกัน”

นับจากวันที่ สหพันธ์ ล่มสลาย ท้องฟ้าได้กลับมาเป็นของทุกคน ความสงบสุขกลับคืนสู่ทั้ง 2 อาณาจักร แกรนสตรีมหายไป สภาวะบรรยากาศโลก กลับคืนสู่สมดุล เมล็ดกล้าที่ฝังอยู่ใต้ทุ่งน้ำแข็งแห่งดินแดนดีซิทส์ วันนี้ก็เริ่มงอกงามขึ้นมาอีกครั้ง ถึงอย่างนั้นก็คงไม่มีใครรับประกันได้หรอกว่า โลกยุคใหม่นี้ โลกที่เกิดจากการ “ปฏิวัติ” ของคนหนุ่มสาวแห่งนี้ จะสามารถคงความสงบสุขไว้ได้นานเท่าใด แต่มีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้คือ นักต่อสู้เหล่านี้ก็พร้อมจะลุกขึ้นมาต่อกร กับอำนาจชั่วร้ายนั้นตลอดเวลา

เพราะ “ที่ใดมีการกดขี่ … ที่นั่นย่อมมีการต่อสู้เสมอ”

แม้ว่าจะเป็นอนิเมะที่ฉายมากว่าเจ็ดปีแล้ว (Gonzo 2003) แต่คุณภาพของงาน เนื้อเรื่อง และเพลงประกอบ ของเรื่องนี้ ทำให้เป็นอนิเมะที่น่าสะสมมากเรื่องหนึ่งครับ และขอเป็นเสียงเชียร์อีกหนึ่งเสียงสนับสนุนให้ตัวแทนสักค่ายซื้อลิขสิทธิ์ มาจำหน่ายในเมืองไทยสักทีเถอะ (ลม ๆ แล้ง ๆ มาก)

หากใครชอบเพลงปิดของเรื่องนี้ ก็ตามไปอ่านเนื้อร้องและคำแปลเพิ่มได้ ที่นี่ ครับ

เตรียมพบกับสุดยอดงานอนิเมชั่นญี่ปุ่น ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบ 10 ปี ที่มาพร้อมกับสุดยอดอนิเมชั่นจากญี่ปุ่น ณ ห้างสรรพสินค้า Siam Paragon ศูนย์กลางของแหล่งการค้า และแหล่งบันเทิงของประเทศไทย ที่มาพร้อมกับความยิ่งใหญ่มากกว่างานไหน ๆ ที่จัดโดยบริษัท DEX ผู้ถือลิขสิทธิ์เรื่อง Mobile Suit Gundam ในประเทศไทยนั่นเอง

โดยไฮไลท์ของการโปรโมทงานนี้ก็คือ >>> การนำภาพยนตร์อนิเมชั่นสุดฮิต ซึ่งเป็นครั้งแรกของประเทศไทยที่จะมีการนำภาพยนตร์ MS Gundam 00 : Awakening of the Trailblazer มาฉายให้ชมกัน โดยการฉายภายในงานนั้นถือว่าเป็นการฉายต่อจากประเทศญี่ปุ่น ที่จะทำการฉายภาพยนตร์เรื่องในเดือนกันยายนที่ผ่านมานี้เอง และที่สำคัญที่สุดจะฉายให้ชมกับแบบฟรี ๆ ในแบบเสียงภาษาญี่ปุ่น ซับไตเติ้ลภาษาไทย <<< ( สำหรับรายละเอียด และเงื่อนไขการเข้าชม จะแจ้งให้ทราบภายหลัง )

บ๊ะ !! เห็นตรงเงื่อนไขแล้วทำใจลำบากจัง ถ้าเป็นเกมเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือเงื่อนไขที่ไม่ยากเกินไป หรือเงื่อนไขที่ไม่ต้องใช้เงินสี่ซ้าห้าพันในการแลกที่นั่งสักที่ ก็น่าสนใจมากครับ ( อย่างน้อยคงไม่ใช่ กันพลา 1/60 สักตัวหรอกนะ สำหรับค่าแลกที่นั่งเรื่องนี้ )

หากว่าฉายจริง ๆ แล้วล่ะก็ ผมว่างานนี้ บรรดาสาวกกันดั้มทั้งหลาย ได้จัดมิตติ้งย่อย ๆ แถวสยามพารากอนแน่นอน ร้านรวงแถวนั้นก็รับทรัพย์ไปโดยปริยาย ( เอ้า~ ต้นเดือนตุลานี้เตรียมตัวไปขายของกันเถอะ~ )

ตามไปดูข้อมูลของงานอย่างละเอียดบนหน้าเว็บโปรโมทงานนี้ของ DEX ได้ครับ ที่ SIAM PARAGON ANIME FESTA 2010 เค้ามีสิ่งน่าสนใจเอามายั่ว + กระตุกหนวดโอตาคุเยอะแยะเลยทีเดียวเชียว

โดยล่าสุดเมื่อต้นเดือน ทางทีมงานได้ออกเทรลเลอร์ตัวใหม่ คาดว่าจะเป็นตัวสุดท้าย ซึ่งเทรลเลอร์ตัวล่าสุดนี้ก็เผยถึงความลับหลาย ๆ อย่างบ้างแล้ว ท้ายสุดก็ต้องไปลุ้นกันในโรง วันที่ 18 นี้ โดยทางทีมงานใจป้ำถึงกับออกเทรลเลอร์แบบ Hi-Def 720p ให้ดูกันเลยทีเดียว

และยังแถมด้วยการออกโปสเตอร์ขนาดยักษ์ ที่ประกอบด้วยนักบินหลักทั้งหมดในเรื่อง และมี Mobile Suit Gundam “00 QAN[T]“ (Double O Quanta) ตัวใหม่ยืนเป็นฉากหลัง แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ “ออฟเจ็ค” กลม ๆ ด้านหลังที่เค้าว่ากันว่ามันสื่อถึง “The Biggest Enemy Ever” ที่เป็นความลับ (จากดาวพฤหัส ?) ซ่อนอยู่ในโปสเตอร์ขนาดยักษ์นั่นเอง

ลองเปรียบเทียบกันแล้วดูท่ากระแส The Movie ของ 00 อย่าง Awakening of the Trailblazer ที่ทำให้โลกเข้าสู่กระแสกันดั้มฟีเวอร์อีกครั้งนี่ จะแรงกว่า C.E.73 Stargazer ของ SEED อีกนะเนี่ย ก็แน่หล่ะ เพราะมันถือว่าเป็น “ภาคต่อ” อย่างเต็มตัว เป็นเรื่องราวสองปีให้หลังจากที่ SS2 จบลงไป ไม่ใช่ Side Story อย่าง C.E.73 Stargazer ที่คนเค้าค่อนขอดว่าทำมาเพื่อขายเจ้า Stargazer หุ่นวงแหวนยักษ์เท่านั้นแหละ


แต่เนื้อหาของ SEED และ 00 นี่ลึกซึ้งพอ ๆ กัน ก็คาดหวังว่าภาพยนตร์ที่ออกมา อยากให้ 00 : Awakening of the Trailblazer ออกมาได้ดีกว่าที่คาดเอาไว้เหมือนกัน ถ้ายังไม่หมดมุกไปซะก่อน ยังไงก็ยังมีเนื้อเรื่องให้ทำได้อีกเยอะ เพราะ 00 นั้นออกมาแค่ 50 ตอนเอ๊ง ในขนะที่ SEED ทำออกมาถึงเก้าสิบกว่าตอน ( ไม่อยากนับรวม Flash Back 555+ )


แต่ไอ้ตอนท้าย ๆ ของเทรลเลอร์ตัวสุดท้ายนี้น่ากลัวแฮะ หลายคนส่งเสียงร้องเรียกเจ้า เซ็ตสึนะ !! กันเสียงหลงเลย หวังว่าตอนจบมันคงไม่เดี้ยงไปซะก่อนนะ เพราะอยากให้มีต่ออีกหลาย ๆ ยก

Choku !!

Choku !! ( ตรง !! ) หรือที่คนไทยแปลชื่อเรื่องสั้น ๆ แบบเลียนเสียงว่า ฉึก !! เป็นเรื่องราวของนักเรียนมัธยมทั่วไป กับเด็กผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่งนามว่า “นาโอะ” ที่ชีวิตปกติประจำวันของเขานั้น ไม่ค่อยชอบเข้าสังคมกับใคร และมีชีวิตอยู่แต่กับเกมโนเวลต่าง ๆ จนชีวิตได้พลิกผันไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อต้องโคจรมาพบกับ “เซริกะ” อย่างไม่ตั้งใจ โดยเฉพาะที่ตัวคุณเธอนั้น มีลักษณะทางกายภาพ (?) เฉพาะตัวคือ เป็นคนตรง ๆ ไม่คิดอะไรมาก แถมยังเมื่อเห็นอะไรน่ารัก ๆ แล้ว “เลือดกำเดา” ของเจ้าหล่อน จะพุ่งพรวดออกมา โดยไม่เลือกสถานที่อีกด้วย นั่นจึงเป็นที่มาของเหตุการณ์หลาย ๆ อย่างที่ทั้งฮาทั้งเสื่อม และเปลี่ยนชีวิตของ “นาโอะ” ไปโดยปริยาย

ผู้เขียน : Tanigawa Nico (ทานิงาวะ นิโกะ)
ประเภท : Comedy, Romance (ตรงไหนฟระ), School, Shounen
พิมพ์ตอนแรก : 13 พฤษจิกายน 2008
ดูแลโดย : GanGan Online

ใครสนใจก็ลองไปอ่านตอนแรก (01) ได้ที่ Anity.net ครับ (คนแปลเสื่อมได้โล่เหมือนกัน)
ผมอ่านไปบางครั้งก็มีอุทานว่า #%*&^!@#$ (แบบว่าเมิงคิดได้ไงฟระ)

ถือเป็นงานการ์ตูนที่คลายเครียดได้เป็นอย่างดี
หากชอบใจก็สามารถอ่านตอนที่ 00-08 ต่อได้ที่ Niceoppai.net (อ่านแบบต้นฉบับญี่ปุ่นครับ ขวาไปซ้าย บนลงล่าง)

ホッタラケの島 〜遥と魔法の鏡〜
Hottarake no Shima : Haruka to Mahō no Kagami
Oblivion Island : Haruka and the Magic Mirror

เป็นอนิเมชั่น Full 3D เรื่องยาวฉบับภาพยนตร์เรื่องแรกของญี่ปุ่นเลยก็ว่าได้ ซึ่งเป็นความตั้งใจของบริษัท Japanese CG animated film ที่พยายามผลักดันวงการ Animation 3D ของญี่ปุ่นให้สูงขึ้นไปเทียบเท่าวงการ Full 3D Animation ชั้นนำของโลก โดยเฉพาะทางฝั่งตะวันตกนั้น ถือครองชื่อเสียงของภาพยนตร์ Full 3D Animation มาอย่างยาวนาน และมีผลงานออกมามากมายนั่นเอง

ในญี่ปุ่นนั้น เคยมีอนิเมชันสามมิติมาหลายเรื่องแล้ว แต่แทบจะไม่ประสบความสำเร็จ และแทบจะพูดได้ไม่เต็มปากว่า นั่นคือ Full 3D Animation Movie ได้เลย แต่กับ Oblivion Island เรื่องนี้นั้นไม่ใช่ ตั้งแต่เริ่มโปรเจค พวกเขาได้ศึกษาและวางแผนมาอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการแสดงอารมณ์ สีหน้า และท่าทาง รวมถึงเนื้อเรื่องและฉากอันสมดุลต่าง ๆ ที่เคยเป็นจุดอ่อน ของผลงานเก่า ๆ ที่ผ่านมา และยังเพิ่มเติมรายละเอียดและเนื้อหาอันหลากหลาย ลงไปในผลงานชิ้นนี้ด้วย

จากการทำการบ้านอย่างหนัก รวมถึงการศึกษาต้นแบบหนังประเภทนี้จากฝั่งตะวันตก อย่างทำให้เรื่อง Oblivion Island นี้ เป็นผลผลิตที่ “คุ้มค่า” กับการลงทุนลงแรงไป เพราะหลังจากเปิดฉาย ก็ได้รับการตอบรับอย่างท่วมท้นในประเทศญี่ปุ่น อีกทั้งตัวอนิเมชั่นเรื่องนี้นั้น ที่เป็นแนวผจญภัยแฟนตาซี ได้ปรับปรุงเนื้อหาให้สดใส และเข้ากับทุกเพศวัย ใส่อารมณ์อย่างลงตัว เก็บรายละเอียดครบถ้วน และแฝงแง่คิดที่ดีเข้าไปด้วย นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้ใหญ่มากมาย ต่างจูงลูกหลานเข้าโรงภาพยนตร์กันอย่างเนืองแน่น ไม่ต่างจากภาพยนตร์ 3D Full Animation จากอเมริกาเลยทีเดียว

ผลการตอบรับอันท่วมท้นเช่นนี้ ส่งผลให้ภาพยนตร์ Oblivion Island เรื่องนี้ กวาดรางวัลในประเทศมากมาย อย่างเช่น

ส่งผลให้ Shinsuke Sato และบริษัทผลิตภาพยนตร์อนิเมชั่นชั้นนำอย่าง Production I.G มี “ชื่อเสียง” เพิ่มขึ้นมากมายก่ายกองจากเดิมอีกเช่นกัน

และล่าสุดกับงาน 14th Seoul International Cartoon & Animation Festival หรืองาน SICAF เทศกาลการ์ตูนและอนิเมชันนานาชาติครั้งที่ 14 ที่จัดขึ้นในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 21 – 25 กรกฎาคม ที่ผ่านมา เรื่องนี้ก็คว้ารางวัลชนะเลิศมาครองได้อีก รวมถึงเคยได้รับเกียรติให้ฉายรอบปฐมทัศน์ในงาน U.S. at the New York International Children Film Festival 2010 เป็นครั้งแรกอีกด้วย ซึ่งถือว่าเป็นก้าวเท้าอันสำคัญ ที่จะส่งผลให้วงการ Full 3D Animation ของญี่ปุ่น ได้ขึ้นไปยืนเทียบชั้นกับผลงานของฝั่งตะวันตกในอนาคต

Oblivion Island : Haruka and the Magic Mirror

( Hottarake no Shima : Haruka to Mahō no Kagami )

เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอ “ฮารุกะ” ที่สูญเสียคุณแม่ตั้งแต่ยังเด็ก และอาศัยอยู่กับคุณพ่อที่ค่อนข้างจะละเลยในการเอาใจใส่เธอ ซึ่งครั้งที่คุณแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอได้รับ “กระจก” ส่องหน้าเล็ก ๆ อันหนึ่งก่อนที่คุณแม่เธอจะจากไป เมื่อกาลเวลาผ่านไป ฮารุกะ ลืมเรื่องราวเกี่ยวกับกระจกอันนั้นไปจนหมด อยู่มาวันหนึ่ง เมื่อวันที่เธอท้อแท้แบบสุด ๆ และเธอหวนคิดถึงกระจกของคุณแม่ เธอจึงตัดสินใจไปอธิษฐานที่ศาลเจ้าประจำหมู่บ้าน เพื่อขอให้เธอนั้น ได้เจอกระจกส่องหน้าของคุณแม่ของเธอด้วย

และในเวลานั้นเอง เธอบังเอิญเหลือบไปเห็นตัวประหลาดตัวเล็ก ๆ ใส่หน้ากากสุนัขจิ้งจอก กำลังเที่ยวเก็บของที่ถูกทิ้งอยู่ เธอได้แอบตามไปจนกระทั่งย่างกรายเข้าไปยังดินแดนของ “สิ่งของที่ถูกลืม” การผจญภัยตามหา “กระจกของท่านแม่” จึงเริ่มขึ้น และที่นั่นทำให้เธอได้ตามหาความทรงจำสมัยเด็ก ความประทับใจที่เธอเคยลืมมันไว้ข้างหลัง และความทรงจำที่เคยลืมเลือนไปเพราะกาลเวลาในอดีต การได้พบเจอกับเพื่อนใหม่มากมาย ที่พร้อมจะร่วมทางและพา “ฮารุกะ” ไปตามเก็บ “สิ่งสำคัญเหล่านั้น” กลับคืนมาให้เธออีกครัง

เรื่องนี้เก็บรายละเอียดดีมากครับ ไล่ตั้งแต่การเรนเดอร์ตัวละคร การใส่แสงเงาที่ครบถ้วน การเคลื่อนไหวสมจริงและเนียนตา และจินตนาการอันสูงส่ง เช่นฉากแฟนตาซีต่าง ๆ หรือเมืองแห่งแฟนตาซี ที่ทั้งเมืองล้วนสร้างจากสิ่งของต่าง ๆ ที่ถูกทิ้งและถูกลืมเลือน ด้านดนตรี เพลง และเสียงประกอบทำได้ดีมาก รวมถึงการแสดงออกทางหน้าตาและท่าทางนั้นไหลลื่น และเต็มอารมณ์ อีกทั้งยังแฝงแง่คิด ให้รู้จักคุณค่าของความรักในครอบครัว และคุณค่ามิตรภาพที่มีต่อเพื่อน หรือการดูแลรักษาสิ่งของที่เราเคยลืมมันไป สมกับเป็น “อนิเมชันสามมิติ” ผจญภัยแฟนตาซี ที่กวาดรางวัลมามากมายครับ

เห็นเนื้อเรื่องดี ๆ แถมพ่วงด้วยดีกรีรางวัลการันตีมากมายแบบนี้แล้ว จะมีค่ายไหนของเมืองไทย ซื้อลิขสิทธ์มาขายให้ได้สะสมกันมั่งนะ ( แว่ว ๆ ว่า ROSE Media จ้องอยู่แฮะ ขอให้เอามาจริง ๆ เถอะ =w= )

Angel Beats!

公式サイト!

จบไปอีกหนึ่งเรื่อง สำหรับ Angel Beats! อนิเมะกระแสดีจากค่ายดัง Key และงานภาพจากค่าย P.A. Works ซึ่งเป็นการเปลี่ยนค่ายอย่างที่หลายคนแปลกใจอยู่มากพอสมควร เพราะ Key มักจะใช้บริการของ KyoAnime มาตลอด ซึ่งงานภาพนั้นผมเชื่อว่าทาง P.A. Works คงได้รับเครดิตเพิ่มขึ้นจากเดิมพอสมควร หลังจากที่ทำเรื่องไหนก็ไม่ค่อยเข้าเป้า จนกระทั่งมาเรื่องนี้ แม้จะมีงานหลุดนิด ๆ แต่ก็ยังพอให้อภัยกันได้

มาถึงเนื้อเรื่องที่จบไปนั้น (ใครที่ยังไม่ได้ดูก็พยายามข้าม ๆ ไปหน่อยนะ) ก็เป็นไปตามสไตล์ของค่าย Key คือซาบซึ้งเรียกน้ำตาได้พอสมควร โดยเนื้อเรื่องหลัก ๆ ก็จะบ่งบอกถึงเกี่ยวกับความบังเอิญ หรือว่าพรหมลิขิต สิ่งใดกันแน่ที่ร่ำร้องเรียกหาให้คนสองคน ที่ไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้ากันมาก่อนในชีวิต ได้มีโอกาสมาพบกันสักครั้ง เพื่อให้แต่ละคนนั้นได้แสดงออก และมีโอกาสได้ทำสิ่งที่ยังคง “ค้างคา” หรือ “ติดอยู่ในใจ” ที่ไม่อาจทำสำเร็จ หรือสมหวังได้เมื่อสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ โดนผ่านการเล่าและดำเนินเรื่องจากเด็กสาวคนหนึ่ง ที่มีปมใหญ่ที่สุดที่ไม่สามารถทำสำเร็จได้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ นั่นคือ ยูริปเป้ ผู้เป็นจุดกำเนิดเรื่องราวเล็ก ๆ ให้สองพระเอกและนางเอก โอโตนาชิ และ คานาเดะ ได้มาพบเจอกัน และทำสิ่งที่ตนเองได้ตั้งใจไว้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้สำเร็จ และไม่ค้างคาใจอีกต่อไป

เรื่องราวทั้งหมดเริ่มจาก ยูริปเป้ ที่ก่อนเธอจะตายนั้น มีเรื่องราวคาใจในอดีตที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้คือ การช่วยเหลือและปกป้องน้อง ๆ ของเธอทั้งสามคน ให้พ้นจากเงื้อมมือของโจรที่มาปล้นบ้านของเธอ เมื่อเธอมายังโลกหลังความตายนี้ เธอพบว่า เธอมีความมุ่งมั่นที่จะใช้ชีวิต และมีเป้าหมายต่างจากคนอื่น ๆ ที่อยู่บนโลกหลังความตายนี้ เธอจึงเรียกคนอื่น ๆ ที่ไม่มีจุดมุ่งหมายใด ๆ นอกจากใช้ชีวิตไปตามโปรแกรมโลกหลังความตาย ว่าเปรียบเสมือนพวก npc ตามเกมส์ต่าง ๆ ที่ไม่มีจิตใจมาบังคับให้เดินไปตามทิศทางที่ตนเองต้องการ

เธอได้พบกับ ฮินาตะ ที่มีเป้าหมายในการใช้ชีวิตที่แตกต่างจากพวก npc อื่น ๆ และพบกับ คานาเดะ ประธานนักเรียนของโรงเรียนหลังความตายแห่งนี้ ที่มีหน้าที่คอยดูแล และควบคุม npc ต่าง ๆ ให้ดำเนินชีวิตเป็นไปตามกฎของโลกใบนี้ คือเรียน ทำกิจกรรม ใช้ชีวิตตามปกติ ไปจนกว่าจะจบการศึกษา และหายไปเกิดใหม่ตามปกติ ซึ่งสิ่งนั้นขัดกับการใช้ชีวิตของ ยูริปเป้ เป็นอย่างมาก เนื่องจากเธอมีจิตใจ และมีเป้าหมายสำคัญในชีวิตต่างจาก npc พวกนั้น และไม่คิดที่จะจบการศึกษาเพื่อที่จะไปเกิดใหม่ด้วยวิธีการเช่นนั้น เธอจึงร่วมมือกับ ฮินาตะ ก่อตั้งสมาคมต่อต้านกฎนั้นขึ้นมา ตั้งชื่อ (อย่างไม่เป็นทางการ) ว่า “แนวรบแห่งโลกหลังความตาย” (Shinda Sekai SenSen หรือ SSS) และต่อสู้กับ คานาเดะ ประธานนักเรียน รวมถึงมีบรรดาเพื่อน ๆ แนวร่วมอีกหลายคนที่ “ค้นพบ” ตัวเองว่ามีเป้าหมายต่างออกไปจาก npc อื่น ๆ และร่วมต่อสู้ด้วยกันกับยูริปเป้เรื่อยมา

วันหนึ่ง โอโตนาชิ ก็ตกลงมายังโลกหลังความตาย โดยจำเรื่องราวของตนเองก่อนที่จะตายไม่ได้ และได้พบ ยูริปเป้ กับ คานาเดะ ที่กำลังต่อสู้กันอยู่ เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าเขานั้นตายไปแล้วจริง ๆ เขาจึงถูกทดสอบด้วยการถูกคานาเดะ “เสียบ” เข้าที่กลางหัวใจ แต่ก็ฟื้นมาในห้องพยาบาลอีกครั้งในโลกนั้น และไม่ว่าเค้าจะถูกฆ่าอีกสักกี่ครั้ง เค้าก็จะกลับไปฟื่นที่ห้องพยาบาลทุกรอบ (กลับสู่จุดเซฟสินะ)













หลังจากหลวมตัวร่วมมือกับยูริปเป้ วันเวลาผ่านไป โอโตนาชิ ได้ค้นพบว่า เขานั้นไม่มีเหตุผลที่จะต้องต่อสู้ และต่อต้านกับประธานนักเรียนอย่าง คานาเดะ และยังได้รับรู้ถึงจิตใจของ คานาเดะ ว่าไม่ได้อยู่เพื่อต่อสู้เหมือนกัน ปฏิบัติการกระชับความสัมพันธ์ทั้งสองฝ่ายของโอโตนาชิจึงเริ่มขึ้น ระหว่างนั้นเขาก็ค้นพบว่า สิ่งที่ค้างคาใจที่ทำให้เขาตกมาสู่โลกหลังความตายใบนี้ก็คือ การที่เขาไม่สามารถที่จะเป็น “แพทย์” ได้อย่างที่ตั้งใจไว้ หลังจากที่น้องสาวเพียงคนเดียวของเขา ได้จากโลกนี้ไปเนื่องจากร่างกายไม่แข็งแรง และอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นระหว่างที่เขาจะไปรายงานตัวเป็นนักศึกษาแพทย์ในรถไฟใต้ดินนั้น ก็ได้คร่าชีวิตของเค้าไปอีก

ก่อนตาย โอโตนาชิ ได้ช่วยเหลือให้ผู้ประสบภัยหลายคนได้รอดชีวิตจากอุโมงค์รถไฟอันมืดสนิท ที่ขาดทั้งน้ำและอาหาร อีกทั้งยังเซ็นชื่อลงบนบัตรประจำตัว ประสงค์บริจาคอวัยวะทุกส่วนให้กับผู้อื่นด้วย

โอโตนาชิได้ตัดสินใจเติมเต็ม และช่วยให้สมาชิกในกลุ่มต่อต้านหลายคน ได้สมหวังในสิ่งที่พวกเค้ายังคงค้างคา และไม่สามารถทำได้สำเร็จเมื่อตอนยังมีชีวิตอยู่ ช่วยให้พวกเขาหายตัวและจากไปเกิดใหม่ได้สำเร็จ หลังจากผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย และหลาย ๆ คนได้จากไป ท้ายที่สุดแล้ว โอโตนาชิ และ คานาเดะ ก็ได้พบความจริงว่า ความบังเอิญ หรือพรหมลิขิต สิ่งไหนที่เรียกหาให้พวกเขาทั้งสองคน ได้มีโอกาสมาพบพานกันสักครั้ง

สำหรับเรื่องนี้ แนวคิดของเนื้อเรื่องและเนื้อหานั้น ผมยกให้สิบเต็มครับ และนับถือค่าย Key มากที่มีความคิดที่แหวกแนว และเขียนบทให้กลับมาลงตัว และน่าประทับใจได้อย่างยอดเยี่ยมมาก รวมทั้งการตบมุกตลกต่าง ๆ ทำได้อย่างเข้าเส้น และลื่นไหลเฉียบคม ถึงแม้ว่าการดำเนินเรื่องอาจจะดูรีบร้อนไปบ้าง หรือเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวละครอื่น ๆ ได้ไม่หมด เพราะโควต้าจำนวนตอน 13 ตอนนั้นอาจจะไม่เพียงพอนัก แต่ก็ถือว่าได้บอกถึงไลน์ของเรื่อง และความสัมพันธ์ของ โอโตนาชิ กับ คานาเดะ ออกมาได้ครบถ้วน อีกทั้งยังแฝงแง่คิดมากมาย และยังมีอิทธิพลด้านบวกให้กับสังคมด้วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ การมองโลกในแง่ดี การให้กำลังใจ การเติมเต็มให้กับผู้ที่ผิดหวัง และที่สำคัญ ยังสร้างภาพลักษณ์ที่ดีในการบริจาคอวัยวะอีกด้วย เรียกว่าครบเครื่องครับสำหรับแง่คิดดี ๆ จากเรื่องนี้ ที่ได้ส่งคืนให้กับสังคม

สำหรับชื่อเรื่อง Angel Beats! ( 公式サイト ) นั้นเป็นอีกหนึ่งอย่างที่ผมยกย่องให้กับความคิดของชื่อนี้ ดูเผิน ๆ อาจจะเหมือนกับว่าเป็นชื่อของสมาคมต่อต้านเทนชิ (เทพธิดา) ที่ ยูริปเป้ ใช้เรียกแทนตัวของ คานาเดะ เพราะคำว่า Beats ก็แปลว่าต่อต้าน หรือใช้กำลัง พอมาถึงตอนที่สองและสาม ฉาก Opening ก็เป็นฉากที่คานาเดะ นั่งโซโล่เปียโนเป็นเพลงเปิด ซึ่ง Beats ก็แปลได้ว่า จังหวะดนตรีอีกเช่นกัน รวมถึงคำว่าคานาเดะ ก็แปลว่าบรรเลงเสียง หรือจะเป็น Beats ที่แปลว่า ความเหนื่อยหน่ายอ่อนล้า และถูกทำให้เจ็บปวด จากตอนที่คานาเดะ ได้รับเอาร่างแยกกว่าร้อยร่างของตนเอง และแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมด กลับคืนไปสู่ร่างต้นเพียงร่างเดียว

แต่ท้ายที่สุดของเรื่องแล้ว พวกเราก็ได้รู้ว่า ความหมายที่แท้จริงของคำว่า Beats ในเรื่องนี้คืออะไร (ความจริงโลโก้ของเรื่องนี้ ก็มีความหมายเชิงสัญลักษณ์อยู่แล้วนะ ลองสังเกตดูดี ๆ)

เรื่องบทเพลงประกอบของเรื่องนี้ ก็ยังมีเรื่องให้เล่าต่ออีก คราวหน้าเดี๋ยวจะมาแนะนำเพลงสักเพลง พร้อมกับเนื้อหาดี ๆ ที่อยู่ข้างใน รวมถึงความหมายแฝงอีกเล็กน้อย สำหรับใครที่ยังไม่ได้ดู ก็ลองไปหาชมดู สำหรับอนิเมะดี ๆ สักเรื่องในซีซันนี้ กับ Angel Beats! ครับ

ส่วนตอนนี้มาดูภาพตัวอย่างบางส่วนกันก่อนเลยดีกว่า

เริ่มด้วยปกแบบเต็ม ๆ แล้วก็ตัวอย่างการ์ตูนเล็กน้อย

สำหรับเล่มนี้หนา 160 หน้า ราคา 100 บาท
และสามารถสั่งซื้อในเวป www.letcomic.com/subscribe ได้ตั้งแต่วันที่ 10 ก.พ. เป็นต้นไป ในราคา 80 บาทเช่นเคยครับ

อ๊ะ ๆ แล้วก็พอดีมีคำนิยมที่คุณ น้ำกับคุณหมู เขียนเอาไว้แต่ไม่ได้ใช้จริงทั้งหมดเนื่องจากยาวเกินไป
ก็เลยขอเอามาแปะให้ดูในนี้กันเลยละกันครับ



———————————————————

ความเข้าใจแรกเริ่ม:

ความอบอุ่นมักกระจุกตัวอยู่ ในคนอ้วน ผู้สูงอายุที่ผ่านโลกมาเยอะ
หรือเป็นเหล่าบรรดาหญิงสาวที่มีแววตาหวานเชื่อม อบอุ่นยามได้จ้องมอง…
ครั้งแรกที่ผมได้อ่านงานของมุนิน ผมนึกภาพของนักเขียนการ์ตูนคนนี้ว่าจะมีลักษณะอย่างไรกัน
จะเป็นคนอ้วนๆน่ารักๆใจดี หรืออาจเป็นคนมีอายุที่ผ่านโลกมาเยอะระดับนึง
ไม่ก็หญิงสาวที่มีกลิ่นอายความรักโปรยปรายยามเข้าใกล้…แต่เมื่อพบเจอกันแล้วนั้น
ความเข้าใจต่างๆของผมก็กลับขั้วกันโดยสิ้นเชิง

มุนินเป็นหญิงสาววัยรุ่นอายุไม่ถึง 25 รูปร่างผอมตัวเล็กกระทัดรัด ดูเป็นคนมั่นใจออกจะดูทอมบอยนิดๆ
แถมดูทะเล้นหน่อยๆ การผมเจอกันครั้งนั้นยิ่งทำให้ผมกลับมาสนใจแม่สาวคนนี้ขึ้นไปอีก 8 เท่า
เนื้องอกชิ้นใหญ่ของความสงสัยในความขัดแย้งที่เธอมอบให้ได้เกาะติดผมจนมิอาจดิ้นหลุด

ความขัดแย้งในภาพลักษณ์กับผลงาน เธอแอบซ้อนความอบอุ่นเอาไว้ในนั้นได้อย่างไรกันน้า…
หรือว่า…นั่นแหละคือคำตอบทั้งหมดของความอบอุ่น ว่าจริงๆ แล้วมุนินเป็นกุญแจดอกใหม่ที่กำลังจะบอกกับเราๆว่า

“ความอบอุ่นซ้อนอยู่ในทุก ๆ อย่างทุก ๆ ชีวิต และอยู่นอกเหนือภาพลักษณ์ใดๆ ”
เหมือนดั่งตัวละครต่างๆที่คุณกำลังจะได้สัมผัสอยู่นี่ไง
เพราะงานนี้ความอบอุ่นจะแอบซ้อนอยู่อย่างมิดชิดชนิดสุดจะคาดเดา

ไตรภัค สุภวัฒนา (PUCK)

————————————————



“อืม…ผ่าน”

เป็นคำที่ดังที่สุด ที่โผล่ขึ้นในหัวผม ในขณะที่อ่านตอนสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้

- ตอนนี้ 6 โมงเช้าครับ ตอนตี 4 ที่ผ่านมา ผมนั่งแก้งานที่ไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จ

ตัดสินใจเมล์ไปบอกบก.ว่า ผมส่งคำนิยมของมุนินให้ไม่ได้หรอกนะ ขอเป็นเย็นนี้ได้ไหม
….หรือไม่ต้องมีผมก็ได้ (อันหลังนี่คิดในใจ)
ผมคิดเหตุผลไม่ออกว่า ทำไมผมต้องเขียนคำนิยมให้มุนิน

1.ผมไม่ใช่คนดัง
2.ผมเป็นนักเขียนการ์ตูนที่ไม่ได้เก่งมาจากไหน เป็นกองบก.ก็ครึ่งๆกลางๆ
3.มันดึก(เช้า)แล้ว และผมยังไม่นอนและไม่ได้อ่านงานของเธอเลย ให้ผมเขียนอวยๆไปทั้งที่ไม่ได้อ่านมันคงไม่เข้าท่าหรอกนะ

- ตอนตี 5 งานผมเสร็จ ผมตัดสินใจเปิดอ่านงานของเธอ พูดภาษาบ้านๆคือ ง่วงตายห่าแล้ว แต่เอาวะ อ่านจบแล้วนอนเลย

เผื่อว่าฝันแล้วอาจจะคิดออกว่าตื่นมาจะเขียนอะไร

ผมเปิดอ่านงานของมุนิน
หลังจากนั้น ความง่วงและความหงุดหงิดค่อยๆสลัดออกจากหัวผม
ความรำคาญจากตัวอักษรในบทสนทนาค่อยๆน้อยลงจนหายวับไป การพิจารณาเรื่องภาพโน่นนี่หยุมหยิมค่อยๆเลือนไป
ผมไล่สกอร์บาร์ไปอ่านการ์ตูนของเธอไปเรื่อยๆตั้งแต่หน้าแรกจนจบหน้าสุดท้าย
แล้วเผลอพูดคำสองคำที่ผมไม่ได้พูดมานานแล้วออกมา นั่นก็คือ

“อืม…ผ่าน”

ผมรู้จักมุนินเมื่อปีที่แล้ว ในฐานะของนักเขียนหน้าใหม่คนนึง
ผมได้คุยกับเธอในฐานะทีมงานกราฟฟิคที่ต้องตามขอสิ่งที่ขาดมาเติมในคอลัมน์สัมภาษณ์
เช่น รูปภาพ หรือ งานวาดต่างๆ ซึงตอนนั้น มุนิน เธอย้ำผมว่า ขอรูปเด็กผู้ชายคนนี้ลง
ขอหน้าสีอันนี้นะ เมื่อผมถามถึงที่มา ก็พบว่า เธอมีอดีต และเรื่องราวเกี่ยวกับน้องชาย
ที่เป็นแรงผลักดันให้เธอทำงานมาถึงตรงนี้พอดู (ไว้ให้เธอเล่าให้ฟังเองนะครับ)
หลังจากนั้น ผมก็ไม่ค่อยได้คุยกับมุนินในเรื่องการ์ตูน ส่วนมากจะเป็น เรื่องราว ชีวิต เพื่อน
หรืออะไรพวกนี้มากกว่าปรึกษาพล็อต หรือขั้นตอนการทำงานของนักเขียนการ์ตูน

มุนินมีเรื่องสนุกให้ผมฟังเยอะครับ เธอเหมือนกล่องเก็บพฤติกรรมเด็กๆ แปลกๆ เรื่องราวธรรมดาที่ผมลืมมันผ่านไปแล้ว

ผมมาเห็นอีกครั้งในงานมุนิน ผมเห็นเด็กที่เข้าเฝือกแล้วโดนเพื่อนรุมเขียนเต็มแขน
เด็กพยายามพับผ้าพันคอลูกเสือ
เด็กที่แต่งชุดพละมาในวันที่ไม่มีเรียนแล้วโดนล้อ ไม่ก็พฤติกรรมเด็กๆเช่น การเก็บของชาวบ้านมาอุ๊บอิ๊บว่าเป็นของเรา
(สมัยเด็กๆเคยเก็บปากกาตามห้องเรียนมาใช้กันบ้างไหมครับ)

เรื่องอะไรแบบนี้ผมว่าไม่ใช่สิ่งที่ฝึก หรือนั่งทำสมาธิแล้วจะคิดขึ้นมาได้
ผมว่านักเขียนแต่ละคนมีความสามารถพิเศษที่แตกต่างกัน
บางคนวาดมุมภาพสวยเริ่ด
บางคนวาดเร็วยังกะเครื่องจักร
บางคนวาดการ์ตูนขำขี้แตก

สำหรับมุนินผมว่าเธอมีนาฬิกาประหลาดในตัว ซึ่งสามารถย้อนเวลาของเรา
กลับไปสัมผัสความทรงจำบางอย่าง หรือหยุดเวลาที่เร่งรีบในชีวิตประจำวันของเรา
เพื่อได้เพ่งพิศมองอะไรบางอย่าง ที่เราได้มองข้ามไป

ตอนตี 2 ผมบอกมุนินผ่าน msn ว่า

คุณเป็นส่วนนึงที่ทำให้ผมไม่ได้นอนคืนนี้รู้ไหม
ในขณะที่เธอปั่นงานเรียนและต้นฉบับอยู่ เราคุยกันไม่กี่คำแล้วเธอก็ไปนอน
ซึ่งผมก็บอกเธอด้วยซ้ำว่า ผมไม่เขียนได้มั้ยเนี่ยมุนิน ไม่ใช่นักเขียนชื่อดังอะไร
ให้คนอื่นมาเขียนแทนเถอะ อยากให้ใครเขียนเป็นพิเศษมั้ย ซึ่งเธอก็ได้แต่หัวเราะตอบกลับมา

ตอนนี้ 6 โมงครึ่ง ผมอ่านการ์ตูนเธอจบแล้ว รู้สึกคันปาก อยากจะคุยกับใครซักคน

ถ้าไม่ติดว่าผมกลัวโดนด่า ผมอยากโทรไปบอกมุนินว่า “เฮ้ย~การ์ตูนเธอเจ๋งว่ะ ใช้ได้เลย จะนอน’ไรล่ะ ตื่นขึ้นมาคุยกันหน่อยดิ๊”

ตามนี้ครับ ตอนนี้ ต่อให้บก.ซันไม่ให้ผมเขียนคำนิยมให้มุนินแล้ว ผมก็จะเขียนอยู่ดี ต่อให้ไม่ได้ลงในเล่ม ผมก็เขียนให้เธออ่านคนเดียวก็ได้
เพราะการ์ตูนเธอช่างได้ใจซะขนาดนี้

ขอให้สนุกกับการอ่านการ์ตูนของมุนินครับ แล้วคุณจะหลงรักเธอ แม้จะรู้ว่าเธอชอบแอบวาดแฟนตัวเองลงในการ์ตูนก็ตาม

ปฏิบัติ ปรียาวงศากุล (narm)

————————————————



หากสนใจติดตามไปได้ตามลิงค์เลยครับ ที่ www.letcomic.com/info และกระทู้ Let’s Comic ครับ